Twintig winters na de bommen. Elke ochtend bij het eerste licht klimt Vera Sokol, een gepensioneerde ingenieur, naar haar bevroren dak om te luisteren naar een radio die al zeventien jaar niets heeft gezegd. Vanochtend brandt het dode waarschuwingslicht op de oude Stadstoren rood, en door de ruis klinkt een slaapliedje dat alleen zij zou moeten kennen. Daarna hoort ze de stem van de dochter die ze achttien jaar geleden verloor. Een langzaam smeulend postapocalyptisch mysterie over hoop en een signaal in de ruis.