Dwadzieścia zim po bombach. Co dzień o świcie Wiera Sokoł, emerytowana inżynier, wspina się na zamarznięty dach, by słuchać radia, które od siedemnastu lat milczy. Dziś rano martwe światło ostrzegawcze na starej Wieży Miejskiej płonie czerwienią, a przez szumy przebija się kołysanka, którą powinna znać tylko ona, a potem głos córki, którą straciła osiemnaście lat temu. Niespieszna, postapokaliptyczna zagadka o nadziei i sygnale ukrytym w szumie.